GEDICHTEN, SCHILDERIJEN EN KALLIGRAFIEËN
Luo Qing
Vertaling Silvia Marijnissen
(uit Het trage vuur
4, maart 1998)
EEN AFSCHEIDSBRIEF OVER AFSCHEID NEMEN
Liefste,
Ik pak een pen
om een brief aan je te
schrijven
ik neem een vel papier
drie regels twee regels
en heb al geschreven tot
hier
Aangezien ik tot hier heb
geschreven
en ook alleen heb geschreven
tot
hier
stop ik nu
en wens je
het allerbeste
Oprecht schrijf ik dit
de nacht van 28 maart
in het 75ste jaar van de
Republiek
de nacht van 27 maart
1986 volgens de westerse
kalender
de nacht van 26 maart
4684 volgens de Chinese
almanak
N.B.
Wat in deze brief staat
houdt absoluut
geen verband
met alles wat
niet in deze brief staat
P.S.
Mocht deze brief
toevallig
een historicus
een archeoloog
een criticus
een anthologist
of een gluurder
onder ogen komen
dan verzoek ik beleefd
er geen aandacht aan te
besteden
alstublieft
DE MIER
Vanuit de mensenzee
komt een mier naar je toe
gekropen
Je weet niet of je er blij mee
moet zijn of niet
Is het een vijand? Of een
vriend?
De mier kruipt over je
schoenen
en je ontdekt dat wat je
draagt
eigenlijk een paar
oorlogsschepen is
– goed gecamoufleerd,
als een fort
De mier kruipt over je
knieën
en je ontdekt dat je
marmergladde lichaam
eigenlijk vol gevaren zit
– je schouders zijn
kliffen, je borst een afgrond
De mier kruipt in je nek
en je ontdekt dat hij een
hutje heeft ontdekt
een primitief hutje
met een deur, ramen en een
schoorsteen
De mier kruipt je mond in
je neusgaten uit, kruipt over
je oog
en je ontdekt voor het eerst
dat een mier eigenlijk zo
groot is, groot, reusachtig
groot
Uiteindelijk kruipt de mier je
hersenen binnen
gaat je dromen in en uit...
breit je onvoltooide
fantasieën voort
en je ontdekt dat er niets
meer te ontdekken valt
NOGMAALS NAAR DE BLAUWE ZEE KIJKEN NA AL ZO VAAK NAAR DE
BLAUWE ZEE TE HEBBEN GEKEKEN
Op de vlakke gladde zee
lijkt helemaal niets te zijn
Op de zee waar helemaal niets
lijkt te zijn
is toch echt helemaal niets
Juist omdat er nooit wat is
geweest
weten we dat er gewoon
helemaal niets is
Maar is er op de vlakke gladde
zee
werkelijk helemaal niets?
Op de zee waar helemaal niets
is
– natuurlijk is daar
helemaal niets
Op de vlakke gladde zee
is inderdaad uiteraard
volstrekt helemaal niets
Noot van de auteur: Cao Cao
schreef in het twaalfde jaar van de regeringsperiode Jian’an (208 n.Chr.)
de gedichtenreeks De zomerpoort uit lopen; het eerste gedicht hiervan,
‘Kijkend naar de blauwe zee’, luidt als volgt:
Oostwaarts kijk ik van Jieshi
neer.
Ik zie de blauwe zee.
Hoe rustig is het water!
Een bergeiland rijst op,
bomen staan er in overvloed,
planten groeien er welig.
De herfstwind fluit en zingt,
de golven zwellen kolkend aan.
De baan van zon en maan
lijkt uit de diepte voort te
komen,
de glinsterende melkweg
lijkt aan de oppervlakte te
ontspringen.
Hoe groot is mijn geluk!
Dit lied getuigt ervan.
P.S.:
Dit is de eerste keer dat ik
met een Chinese tekstverwerker
een gedicht schrijf
De twee karakters voor
“rijst op’
heb ik zelf samengesteld met
het
karakterontwerpprogramma
DE AFGELEGEN VEERPLAATS IS VERLATEN EN DE BOOT LIGT TE
DOBBEREN
– tweede
voorbeeld van videopoëtica
De afgelegen veerplaats
de zilveren rivier stroomt
glinsterend door de ruimte
(de camera zoomt in)
wat glinstert zijn talloze
grote en kleine ruimteschepen
Is verlaten
tussen de ruimteschepen
onderling
gaan allerlei elektronische
berichten heen en weer
verzonden vanaf
allerlei verschillende
modellen
computers (close-up)
‘ark 1 controlecentrum’
robotten (close-up) ‘ark
2 kapiteinskamer’
close-up van alle
zoogdierprimaten die in een ijskast van
1
000 graden rustig slapen
(fade-out)
de
‘droomloze-slaaptester’ is geïnstalleerd
rechts van de metalen
vriesceldeur
het projectiescherm toont
de gebruiksaanwijzing voor
‘ontwaken na duizend lichtjaren’
op de
‘testuitslagen’ links van de metalen deur een leegte
En de boot ligt te dobberen
op de bolvormige beeldbuis van
het geheugen
flitsen bolvormige sterren
(de camera zoomt in)
een blauwe planeet
(zoomt verder in)
een blauwe bergketen
(zoomt nog verder in)
de Heilige Moedertop van de
Himalaya
in de omarming van de Heilige
Moedertop
ligt een
primitief rechthoekig houten
bootje
half verborgen in de sneeuw
het zichtbare deel
zit vol met hard ijs
het lijkt een zwarte spiegel
(de camera blijft inzoomen)
de spiegel
weerkaatst
vaag
de lange smalle staart van
de zilveren rivier
(flits flits)
(klik klik)
(klik flits)
(flits klik)